เมื่อชาวบ้านเหลืออดกับรัฐบาลโควิด

การระบาดระลอกใหม่ของโควิดรอบสามในประเทศ เมื่อต้นเดือนเมษายน 2564  โดยมีต้นเหตุมาจากนักเที่ยวหลายคนในคริสตัลคลับซอยทองหล่อ ก่อนจะแพร่ระบาดไปทั่วประเทศ ได้สร้างความหวั่นวิตกให้กับประชาชนไปหมด และทำให้มีผู้ติดเชื้อหลายหมื่นคน ล้มตายจำนวนมาก เป็นการระบาดครั้งรุนแรงที่สุด มากกว่าเมื่อมีการระบาดครั้งแรกในประเทศเมื่อปีที่แล้ว ผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกได้ว่า การระบาดครั้งนี้ใกล้ตัวมาก ออกนอกบ้านแต่ละครั้ง แม้จะป้องกันตัวเองเต็มที่แล้ว แต่แทบจะไม่แน่ใจว่า จะติดเชื้อโควิดกลับมาหรือไม่ ซึ่งต่างจากการระบาดสองครั้งแรก ที่ยังรู้สึกว่าโรคนี้ยังห่างไกลตัวเองและครอบครัว

ปลูกข้าวอินทรีย์ ไม่ง่าย แต่…

“จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ…” ผมรู้จักบทเพลงนี้ของ จิตร ภูมิศักดิ์ นักวิชาการ กวี คนสำคัญของประเทศมายาวนานแล้ว แต่เพิ่งเข้าใจความรู้สึกจริงๆ เมื่อไม่นานมานี้เอง เมื่อประมาณ 3 ปีก่อน ผมและภรรยา(ดร.สรณรัชฎ์ กาญจนะวณิชย์) ได้กลับมาฟื้นฟูผืนนาในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ที่ซื้อไว้นานนับ 10 ปีแล้วอย่างจริงจัง โดยออกแบบผืนนาหลายสิบไร่ให้มีสภาพเป็นทุ่งน้ำและไร่นาเกษตรอินทรีย์ เรียกว่าทุ่งน้ำนูนีนอย เพื่อหวังให้เป็นศูนย์ฟื้นฟูความสัมพันธ์กับธรรมชาติภายใต้พลังดอยหลวงเชียงดาว ท่ามกลางนาระบบเหมืองฝายโบราณ และปล่อยให้ธรรมชาติและสัตว์ป่าฟื้นตัวขึ้นมาเอง เพื่ออนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ผลิตอาหาร